De afgelopen weken

We hebben de afgelopen weken al een aantal echo's gehad en ook zijn we voor een eerste afspraak naar de verloskundige geweest. Even een kort verslagje van al deze gebeurtenissen:
Begin oktober was het grote moment, een zwangerschapstest bevestigde wat we al dachten, maar vooral hoopten: we waren zwanger! Helemaal dolgelukkig maakten we een letterlijk vreugdedansje door de kamer. Nog zo onwerkelijk dat dit zou gaan betekenen dat we straks papa en mama zouden worden! We zijn meteen maar even een rondje gaan wandelen, om wat tot rust te komen....anders zou er van slapen helemaal niets komen.

Daar loop je dan, 's avonds laat op straat...het liefst zou je overal willen aanbellen en vertellen dat je zwanger bent...je kijkt anders aan tegen mensen die je tegenkomt...zouden ze aan je zien dat je nu zwanger bent? Onzin natuurlijk, maar de zwangerschapshormonen waren duidelijk aan het werk! 's Avonds lag er een cadeautje op mijn kussen. Een heel lief pakje wat Tim al in Canada had gekocht en voor dit moment had bewaard...zo lief!

Kort daarna hebben we de familie op de hoogte gebracht. Sommige hadden al zulke sterke vermoedens dat ontkennen niet zoveel zin meer had. Prachtig om te zien hoe de gezichten van de aanstaande opa's en oma's gaan stralen bij dit goede nieuws!

Helaas begon ik eind oktober wat bloed te verliezen en dus leek onze droom in één keer weggeslagen. Een echo op 27 oktober gaf weer hoop. Er was een heel klein vruchtje zichtbaar, te klein om al hartactiviteit waar te nemen. Twee hele spannende weken volgenden. Zou het allemaal goed gaan, zou ons kindje gaan groeien? Op vrijdagmorgen 7 november gingen we allebei behoorlijk gespannen naar het echobureau. Wat een opluchting om te horen dat alles helemaal goed was! Ons kindje was gegroeid van 4 mm naar 1,4 cm.

Het lijkt maar een heel klein beetje, maar voor ons was het gigantisch veel! Eenmaal thuis komen de emoties eruit. We mogen er nu weer echt in geloven dat we straks een kindje krijgen!

De weken tot de volgende echo staan helemaal in het teken van de misselijkheid. Ik val 8 kilo af en kan met moeite wat binnenhouden. Toch denk ik telkens aan ons kleine Lammetje, de naam die Tim meteen al voor ons kindje had... Al zie ik het soms even niet meer zitten en ben ik de misselijkheid zo zat. Straks komt ons kleine wonder, daar heb ik alles voor over!

Vrijdag 12 december is het zover. We zijn bijna 13 weken en krijgen weer een echo. Opnieuw heel spannend, omdat bijna alle miskramen plaatsvinden voor de 13 weken.

Het gevoel dat ik heb als we ons kindje weer zien is onbeschrijfelijk! Daar ligt het en zit dat echt in mijn buik? Het kindje is ontzettend actief en beweegelijk en dus is het meten erg lastig. Het springt echt heen en weer en we zien beentjes en armpjes bewegen! Het kindje is weer goed gegroeid en op dat moment 7 cm! Alles ziet er prima uit!

Langzaam aan begin ik een buikje te krijgen en wordt de misselijkheid minder! We gaan genieten van de komende tijd en houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!