14 weken

In mijn buik is het een drukte van jewelste. Ons kindje trappelt met de beentjes, maakt zelfs stapbewegingen, zwaait met de armpjes, balt de handen tot vuistjes, beweegt de teentjes en vingertjes en zwemt van de ene kant van mijn buik naar de andere kant heen en weer. Maar nog steeds kan ik het niet voelen. Die beweeglijkheid is heel goed voor het trainen van de spieren. Zelfs de stembanden van ons kindje zijn nu klaar! Alleen kan ons kindje natuurlijk nog geen geluid maken, want daar heeft hij of zij lucht voor nodig.

Dat de stembanden van Luuk het prima doen, ervaren we elke dag. Het is zo'n vrolijk mannetje, wat de hele dag door kletst en liedjes zingt.
Hij komt soms met de moeilijkste, vreemdste woorden en hoeft een liedje maar een paar keer te horen en hij zingt het al mee. Op zijn manier natuurlijk...
Sinds kort is zijn favoriet: 'Ik zag een kuikentje dat bij zijn moeder zat'.
Waarschijnlijk omdat hij helemaal gek is op de kippetjes die opa en oma in Zwijndrecht hebben. Als hij bij opa en oma is mag hij samen met opa bij de kipjes in het hok gaan kijken of er een ei ligt. Trots roept hij dan: ei, ei en soms mag hij het heel voorzichtig bij oma brengen. Hij is er zo vol van dat hij zelfs regelmatig voor de kipjes en opa wil bidden. Voordat hij zijn boterhammetje eet, doet hij zijn handjes voor zijn ogen en vanmiddag bad hij: Opa aaien, kippies aaien, ei, opa kussie, kippies, amen!
Het is zo geweldig om hem te horen zingen en vooral omdat hij er zijn eigen humoristische versie van maakt:


In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, wil ik aaien,
In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, oh ja!

(Origineel: In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, wil ik schuilen,
In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, oh Heer.)