15 weken

Met een heerlijk zonnetje erbij, gaat in de tuin van alles groeien en bloeien. Prachtig om te zien hoe kleine knopje groter worden en er een bloem ontstaat.
Nog wonderlijker is het om te bedenken dat ons kindje groeit en groeit.
Ons kleine wonder is nu zo groot als een theelepeltje, 11 cm ongeveer en weegt nog geen 100 gram.
Afgelopen week was ook wel een bijzondere week. Toen ik woensdagavond op de bank lag voelde ik ineens ons kleintje bewegen! Als het de eerste zwangerschap was geweest had ik me waarschijnlijk afgevraagd of het wel ons kindje kon zijn... Maar omdat ik het al een keer heb meegemaakt, wist ik nu zonder twijfel dat dit een prachtig teken van leven van ons mini Lammetje was! Bij Luuk was ik 17 weken toen ik hem voor het eerst voelde, dus dit is best wel snel. Maar het scheelt alles dat ik nu weet wat het is en hoe het ongeveer voelt.
Het moment blijft ontzettend indrukwekkend en heeft ook zoiets intiems. Net alsof je even echt contact hebt met je kindje. Het maakte me stil van verwondering en tegelijk was ik helemaal enthousiast en heb ik gelijk mijn moeder gebeld.
Wat is het toch een prachtig voorrecht om dit kindje te mogen dragen!

14 weken

In mijn buik is het een drukte van jewelste. Ons kindje trappelt met de beentjes, maakt zelfs stapbewegingen, zwaait met de armpjes, balt de handen tot vuistjes, beweegt de teentjes en vingertjes en zwemt van de ene kant van mijn buik naar de andere kant heen en weer. Maar nog steeds kan ik het niet voelen. Die beweeglijkheid is heel goed voor het trainen van de spieren. Zelfs de stembanden van ons kindje zijn nu klaar! Alleen kan ons kindje natuurlijk nog geen geluid maken, want daar heeft hij of zij lucht voor nodig.

Dat de stembanden van Luuk het prima doen, ervaren we elke dag. Het is zo'n vrolijk mannetje, wat de hele dag door kletst en liedjes zingt.
Hij komt soms met de moeilijkste, vreemdste woorden en hoeft een liedje maar een paar keer te horen en hij zingt het al mee. Op zijn manier natuurlijk...
Sinds kort is zijn favoriet: 'Ik zag een kuikentje dat bij zijn moeder zat'.
Waarschijnlijk omdat hij helemaal gek is op de kippetjes die opa en oma in Zwijndrecht hebben. Als hij bij opa en oma is mag hij samen met opa bij de kipjes in het hok gaan kijken of er een ei ligt. Trots roept hij dan: ei, ei en soms mag hij het heel voorzichtig bij oma brengen. Hij is er zo vol van dat hij zelfs regelmatig voor de kipjes en opa wil bidden. Voordat hij zijn boterhammetje eet, doet hij zijn handjes voor zijn ogen en vanmiddag bad hij: Opa aaien, kippies aaien, ei, opa kussie, kippies, amen!
Het is zo geweldig om hem te horen zingen en vooral omdat hij er zijn eigen humoristische versie van maakt:


In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, wil ik aaien,
In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, oh ja!

(Origineel: In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, wil ik schuilen,
In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, oh Heer.)

13 weken

Ons kindje blijft groeien en langzaam aan begint dat ook voor de buitenwereld zichtbaar te worden! Riep ik een paar weken geleden nog dat ik nog lang niet aan zwangerschapskelding toe was, nu zitten 'normale' broeken me echt veel te strak en begint er langzaam een buikje te komen.
Tim vindt het prachtig en die buik kan van hem niet snel genoeg komen!
Zelf kijk ik ontzettend uit naar het moment dat ik ons kindje voor het eerst ga voelen. Ik weet nog goed hoe bijzonder ik dat vond en wat een wonder als je je steeds meer gaat beseffen dat er iets in je leeft! Iets....? Ons kindje, een prachtig wonder! Luuk voelde ik met 17 weken, dus waarschijnlijk nog een paar weekjes geduld...
En zo zijn er telkens weer mijlpalen, momenten dat het even heel werkelijk wordt.

Ander geweldig groot nieuws is dat mijn lieve tweelingzus ook zwanger is!
Het is zo onvoorstelbaar, zo wonderlijk en ik ben zo gelukkig dat Jael ook grote zus wordt! Rachel is op dit moment ongeveer 7 weken zwanger, dus we schelen ongeveer 6 weken. Jael en Luuk schelen 8 maanden en zijn echte vriendjes, deze kleine wondertjes schelen straks bijna niets en gaan dus echt samen opgroeien!
Het is zo heerlijk om samen te kunnen genieten, ondanks de misselijkheid, samen te klagen over kwaaltjes en plannetjes te maken voor de babykamer!
Ons verlof loopt voor een gedeelte ook samen en daar gaan we natuurlijk mooi gebruik van maken! Veel bij elkaar zijn en samen genieten van de eerste weken!
Voor oma Anneke moet het allemaal nog wel even landen hoor... Straks in een paar weken tijd twee kleinkinderen erbij en twee dochters met een dikke buik!
Aan de andere kant kan ze niet wachten en heeft ze nu een dubbel excuus om weer eens langs die babykleertjes te lopen en zelf van alles te maken!

Wat zijn we dankbaar. Dankbaar dat God leven geeft!

Hallo papa, hallo mama, hallo grote broer!

Vandaag was het dan zover...een spannend moment waarop we ons kleintje weer even mochten bewonderen!
De hele dag was ik al ontzettend misselijk en zelfs vlak voor de echo moest ik nog overgeven. Het moest dus haast wel goed zijn, maar dan nog, het moment dat je gaat liggen en ze gaan kijken is zo spannend!

Gelukkig zagen we al snel een prachtig klein kindje wat heel druk aan het bewegen was. Onbeschrijfelijk wat er door me heen ging toen we de armpjes zagen zwaaien en de beentje zagen trappelen. Hoe klein ook, het is al zo'n echt mini mensje!
Bijzonder was het moment dat ons kleintje het hoofdje naar ons toe draaide en het ene armpje begon te bewegen, alsof het zwaaide! Hallo papa, hallo mama, hallo grote broer, hier ben ik!
Daarna werd meteen wel duidelijk dat het een broertje of zusje van Luuk wordt, het handje ging naar het mondje en ons kleintje begon te duimen(zie foto). Toen ik naast me keek zag ik Luuk bij Tim op schoot zitten, duimpje in zijn mond...

De uitgerekende datum is inmiddels vastgelegd op 9 oktober. Aanstaande zondag ben ik dus 12 weken zwanger.
Wat zijn we dankbaar dat alles er zo goed uitzag en ons kindje zo heerlijk levendig is! Ook de komende tijd mogen we erop vertrouwen dat God het nog verder zal laten groeien en dat Hij erbij is!

11 weken

Als we aan Luuk vragen of hij een broertje of zusje wil, zegt hij vaak: allebei!
Natuurlijk houdt het ons stiekem ook al wel een beetje bezig, want krijgen we nog zo'n stoer ventje of komt er een meisje?
Al vanaf de bevruchting staat vast of we een jongen of meisje krijgen, maar in deze week wordt dat ook zichtbaar.
Toch laten we ons ook dit keer weer verrassen en natuurlijk lijkt het ons geweldig om een meisje te krijgen. Maar het allerbelangrijkste, hoe cliché ook, is dat ons kleintje helemaal gezond zal zijn!
Helaas is de misselijkheid er nog steeds en soms ben ik het helemaal zat. Maar het is wel een teken dat de hormonen flink door mijn lijf gieren en ons kleintje goed groeit!
Aanstaande donderdag om 16.00 uur krijgen we onze 12-weken echo. We zijn er heel rustig onder, maar natuurlijk is het ook best spannend! Het is toch weer een mijlpaal.
We kijken er ontzetend naar uit om ons mini Lammetje weer even te bewonderen! Na donderdag horen jullie hoe het was, met natuurlijk weer de resultaten van de fotoshoot!

10 weken

Wat gaat de tijd toch eigenlijk snel... Gisteren alweer 10 weken zwanger. Natuurlijk is dat toch heel pril, maar als je je bedenkt dat 1/4 van de zwangerschap er al op zit, dan lijkt het ineens toch best wel wat.
Ons mini Lammetje is nog steeds mini, maar alweer wat gegroeid en nu zo'n 4,5 cm!
De eerste mijlpaal is bereikt, ons kindje is helemaal compleet. Vanaf nu gaat het alleen nog maar groeien. Natuurlijk is het nog lang niet levensvatbaar en duurt het nog maanden voordat de organen gerijpt zijn en zich verder hebben ontwikkeld. Maar alles wat er hoort te zitten, zit er nu! Zelf een boven- en een onderkaak, waarin al twintig kleine bobbeltjes zitten die na de geboorte melktandjes worden. En boven op het hoofdje groeit al een beetje haar!
Van Rachel kreeg ik een speldje met twee hele kleine handjes. De handjes van een kindje van 10 weken oud. Op het kaartje dat erbij zit staat: precious hands. Ook hier staat uitgelegd dat eigenlijk alles al klaar is aan het kindje en het zelfs al nageltjes heeft!
Kostbare handjes, dat zijn het inderdaad! Wat een rust dat we mogen weten dat er Iemand is die dit kleine, kostbare leventje in Zijn grote, sterke handen houdt!

Wat een wonder...

Al een tijdje voelde ik me 'anders' en omdat eigenlijk mijn hele lichaam zo duidelijk aangaf dat ik zwanger was, besloten we donderdag 3 februari een test te doen. Na een zwangerschap die op 12 oktober helaas eindigde in een miskraam, kon vooral Tim zich niet voorstellen dat we zo snel alweer zwanger zouden zijn.
En dus deed Tim lekker nonchalant de afwas, terwijl ik naar het schermpje tuurde. En toen kwam het er toch echt te staan: ZWANGER! Het enige wat ik kon roepen was: Tim, oh kijk, kijk! Wat geweldig, we mogen weer uitkijken naar een kindje!
Helemaal door de miskraam voelde we allebei wel dat de komende weken heel spannend zouden worden.
En spannend werd het inderdaad...
Op 21 februari kregen we onze eerste echo, we zouden maximaal 9 weken kunnen zijn, maar verwachten flink teruggezet te worden. Wat een geweldig nieuws dat er een heel klein kindje zichtbaar werd en nog belangrijker een hartje dat klopte!
Ons mini Lammetje was echt mini: 0,65 cm en waarschijnlijk ongeveer 6 weken.


Met 3 weken mochten we terug komen om de termijn te bepalen. Opgelucht en heel erg blij gingen we naar huis!
Maandag 28 februari leek onze droom ineens helemaal weggeslagen. Ineens veel bloedverlies en na een nacht bijna niet slapen mochten we dinsdag 1 maart voor een spoedecho komen. We hadden er allebei helemaal geen goed gevoel over. Rachel en mama waren al naar Enschede gekomen...dit kon toch niet waar zijn...twee keer achter elkaar een miskraam? Verdrietig en ontdaan zaten we bij het echobureau, zelfs de echoscopiste gaf achteraf aan niet veel hoop te hebben...
We waren echt met stomheid geslagen toen we haar ineens hoorde zeggen: Ik zie een kindje wat heel goed gegroeid is en een hartje dat prima klopt!


Ons kleine wonder dat vorige week nog op 6 weken geschat werd, was nu zo groot als een kindje van 8 weken! Van de bloeding was niets te zien, de echoscopiste vertelde ons dat er waarschijnlijk een tweede vruchtje wat nooit ontwikkeld is heeft losgelaten. Een raar idee, maar omdat we er geen zekerheid over hebben, willen we ons richten op ons kleine wonder dat leeft!!!

Zo, dat zijn een beetje de afgelopen weken...onze gedachten, belevenissen en gevoelens..
Wat overheerst is de dankbaarheid naar onze Hemelse Vader! Toen afgelopen dinsdag alles mis leek, was het liedje dat telkens door mijn hoofd ging:
Groot is Uw trouw o Heer, mijn God en Vader.
Gij geeft ons vrede, vergeving van zonden,
En Uw nabijheid die sterkt en die leidt.
Kracht voor vandaag, blijde hoop voor de toekomst,
Gij geeft het leven tot in eeuwigheid!
God is zo goed en zo trouw en we voelen ons klein, maar zo dankbaar dat we weer een wonder uit Zijn had mogen ontvangen!

Vanaf nu proberen we net als bij Luuk iedere week een blog te plaatsen. Zijn dagboek kun je trouwens ook nog teruglezen in het archief.
Veel leesplezier! Oh ja, leuk als jullie af en toe reageren!!! Bij Luuk hebben we het hele dagboek van de website ingeplakt in een plakboek inclusief alle reacties van jullie!