20 weken

Vandaag was een hele mooie, maar toch ook wel spannende dag...
Om 16.00 uur hadden we de 20-weken echo. In tegenstelling tot de zwangerschap van Luuk was ik de uren ervoor best wel gespannen en zenuwachtig. We willen positief denken en van het goede uitgaan, maar wat als we ineens slecht nieuws krijgen?
Toch had het vertrouwen gelukkig de overhand en daarnaast keek ik er ontzettend naar uit om ons kleine wonder nog een laatste keer te mogen bekijken voordat we het over een week of 20 in onze armen mogen houden!

Ontzettend dankbaar zijn we dat we mogen terugkijken op een hele mooie, indrukwekkende echo. Alles is heel goed nagekeken en ze kon geen afwijkingen vinden!
Omdat ik ons kindje al een paar weken voelde en de laatste weken zelfs al best heel krachtig heeft ze eerst even gekeken waar de placenta lag. Die ligt aan de achterkant, terwijl die bij Luuk voor lag. Het klopt dus inderdaad dat de bewegingen nu al veel krachtiger zijn en dat ik het soms zelfs aan de buitenkant al denk te voelen.

Ons kleine wonder werkte prima mee, zwaaide af en toe en konden we prachtig bekijken! Zo indrukwekkend om het hartje en zelfs de verschillende hartkamertjes te zien, een maagje gevuld met vruchtwater wat betekend dat het kindje kan drinken, 10 vingertjes en 10 teentjes en een prachtig hoofdje wat betreft profiel op Luuk leek.
Wat ook heel bijzonder was, was dat het kindje precies zo met de armpjes lag als Luuk bij de verschillende echo's. Dit kindje had net als Luuk constant het ene armpje bij het hoofdje. Luuk is zelfs zo geboren en sliep de eerste weken vaak zo...
Misschien toevallig, maar voor ons weer even realiseren dat Luuk de grote broer is!
Terwijl we alles bekeken riepen Tim en ik af en toe dingen als: oh, wat mooi, wat bijzonder en het lijkt echt op Luuk, wat een prachtig kindje!
De echoscopiste moest telkens zo glimlachen en zei op een gegeven moment: Nou kleine uk, jij krijgt in ieder geval een papa en mama die nu al heel erg gek op je zijn en van je houden!
En dat is helemaal waar! Wat kijken we uit naar dit kindje en wat is het ontzettend welkom!

We zijn God ook zo dankbaar dat Hij dit kindje zo mooi heeft gemaakt en laat groeien in mijn buik! Opnieuw zijn we diep onder de indruk dat Hij dit leven geeft. We beseffen zo hoe ontzettend machtig en groot Hij is! En vooral zo ontzettend goed!

Heer U doorgrond en kent mij, want in de moederschoot,
Ben ik door U geweven, U bent oneindig groot!
Ik dank U voor dit wonder Heer, dat U mijn leven kent,
En wat er ook gebeuren zal, dat U steeds bij mij bent!


Ps: Op de ene foto zie je het armpje dat de hele tijd bij het hoofdje bleef. Op de andere foto zie je een voetje, wat nu al 3 cm is!

19 weken

Vorige week zondag, op moederdag, zijn we de trotse oom en tante geworden van een prachtig meisje: Renske!
Luuk is een hele stoere, grote neef, die zijn nichtje graag wil aaien en kusjes wil geven! Het is prachtig om te zien hoe hij onder de indruk is van zo'n klein babytje en er zo lief mee omgaat! Thuis vraagt hij de laatste tijd regelmatig: Tante Randa toe? Baby aaien en als we dan vragen hoe ze heet kan hij zelfs haar naam al zeggen! (Op zijn manier natuurlijk, maar voor ons heel herkenbaar).
Het gaat wel kriebelen hoor om hele trotse ouders te zien en zo'n mooi meisje.
Het heeft bij ons het verlangen naar ons kindje nog meer laten groeien. We kijken er zo naar uit, maar moeten nog even geduld hebben...

Ons prachtige, kleine wonder is alweer 22 cm en weegt nu ongeveer 250 gram!
Het blijft onvoorstelbaar dat er zoiets moois in me groeit en dat je er eigenlijk zo weinig van ziet... Gelukkig voel ik het wel heel regelmatig en de laatste week elke dag wel een keer. Zo'n heerlijk, vertrouwd gevoel, alsof je echt even contact met elkaar maakt.
Mooi om te zien hoe moedergevoelens ook nu al groeien en hoe je nu al zoveel om een klein kindje kunt geven, terwijl je het nog nooit hebt gezien!

In de kalender die we van de zwangerschap hebben staat elke week een stukje van de ontwikkeling. Zo staat er deze week dat de donshaartjes die het kindje de eerste tijd had, nu afvallen en plaats maken voor echte haartjes. Ons kindje heeft zelfs al echte wenkbrauwtjes! Wat zou ik graag even zien hoe ons kindje is, wat het wordt... Maar ja, we moeten nog een tijdje geduld hebben en dat is eigenlijk wel goed ook.
Volgende week maandag hebben we onze 20-weken echo en dan kunnen we weer even een 'kijkje nemen'. Wordt vervolgd...

17 weken

Gister alweer 17 weken zwanger en ik voel me ontzettend goed!
Helemaal niet meer misselijk en steeds meer energie!
Ons mini Lammetje doet het goed en af en toe kan ik genieten van hele kleine schopjes, zo heerlijk! Ons kindje is nu ongeveer 18 cm lang en 150 gram.

Vandaag bij de verloskundige het hartje weer gehoord... Toch altijd wel even spannend hoor als ze het niet gelijk kunnen vinden. Luuk stond naast me en toen hij het hartje hoorde riep hij spontaan: baby trommelen!
De verloskundige moest erg lachen van deze spontane intepretatie!
En als we het nu over de baby hebben, is dat toch wel het eerste wat hij meteen noemt...Baby buik, baby trommelen. Heerlijk ventje!

Mijn buikje begint steeds meer te groeien en mensen durven nu heel voorzichtig te vragen of ik misschien zwanger ben...
Tim is ontzettend trots op mijn buikje en het kan hem niet snel genoeg groeien. Regelmatig moet ik even poseren voor een foto.
Het blijft zo bijzonder om als gezinnetje toe te groeien naar de komst van ons nieuwe wonder. We kijken er nu al zo naar uit, maar genieten ook ontzettend van de tijd nu, het voorbereiden en uitkijken...

15 weken

Met een heerlijk zonnetje erbij, gaat in de tuin van alles groeien en bloeien. Prachtig om te zien hoe kleine knopje groter worden en er een bloem ontstaat.
Nog wonderlijker is het om te bedenken dat ons kindje groeit en groeit.
Ons kleine wonder is nu zo groot als een theelepeltje, 11 cm ongeveer en weegt nog geen 100 gram.
Afgelopen week was ook wel een bijzondere week. Toen ik woensdagavond op de bank lag voelde ik ineens ons kleintje bewegen! Als het de eerste zwangerschap was geweest had ik me waarschijnlijk afgevraagd of het wel ons kindje kon zijn... Maar omdat ik het al een keer heb meegemaakt, wist ik nu zonder twijfel dat dit een prachtig teken van leven van ons mini Lammetje was! Bij Luuk was ik 17 weken toen ik hem voor het eerst voelde, dus dit is best wel snel. Maar het scheelt alles dat ik nu weet wat het is en hoe het ongeveer voelt.
Het moment blijft ontzettend indrukwekkend en heeft ook zoiets intiems. Net alsof je even echt contact hebt met je kindje. Het maakte me stil van verwondering en tegelijk was ik helemaal enthousiast en heb ik gelijk mijn moeder gebeld.
Wat is het toch een prachtig voorrecht om dit kindje te mogen dragen!

14 weken

In mijn buik is het een drukte van jewelste. Ons kindje trappelt met de beentjes, maakt zelfs stapbewegingen, zwaait met de armpjes, balt de handen tot vuistjes, beweegt de teentjes en vingertjes en zwemt van de ene kant van mijn buik naar de andere kant heen en weer. Maar nog steeds kan ik het niet voelen. Die beweeglijkheid is heel goed voor het trainen van de spieren. Zelfs de stembanden van ons kindje zijn nu klaar! Alleen kan ons kindje natuurlijk nog geen geluid maken, want daar heeft hij of zij lucht voor nodig.

Dat de stembanden van Luuk het prima doen, ervaren we elke dag. Het is zo'n vrolijk mannetje, wat de hele dag door kletst en liedjes zingt.
Hij komt soms met de moeilijkste, vreemdste woorden en hoeft een liedje maar een paar keer te horen en hij zingt het al mee. Op zijn manier natuurlijk...
Sinds kort is zijn favoriet: 'Ik zag een kuikentje dat bij zijn moeder zat'.
Waarschijnlijk omdat hij helemaal gek is op de kippetjes die opa en oma in Zwijndrecht hebben. Als hij bij opa en oma is mag hij samen met opa bij de kipjes in het hok gaan kijken of er een ei ligt. Trots roept hij dan: ei, ei en soms mag hij het heel voorzichtig bij oma brengen. Hij is er zo vol van dat hij zelfs regelmatig voor de kipjes en opa wil bidden. Voordat hij zijn boterhammetje eet, doet hij zijn handjes voor zijn ogen en vanmiddag bad hij: Opa aaien, kippies aaien, ei, opa kussie, kippies, amen!
Het is zo geweldig om hem te horen zingen en vooral omdat hij er zijn eigen humoristische versie van maakt:


In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, wil ik aaien,
In de saduw van uw vleutels,
wil ik aaien, oh ja!

(Origineel: In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, wil ik schuilen,
In de schaduw van uw vleugels,
wil ik schuilen, oh Heer.)

13 weken

Ons kindje blijft groeien en langzaam aan begint dat ook voor de buitenwereld zichtbaar te worden! Riep ik een paar weken geleden nog dat ik nog lang niet aan zwangerschapskelding toe was, nu zitten 'normale' broeken me echt veel te strak en begint er langzaam een buikje te komen.
Tim vindt het prachtig en die buik kan van hem niet snel genoeg komen!
Zelf kijk ik ontzettend uit naar het moment dat ik ons kindje voor het eerst ga voelen. Ik weet nog goed hoe bijzonder ik dat vond en wat een wonder als je je steeds meer gaat beseffen dat er iets in je leeft! Iets....? Ons kindje, een prachtig wonder! Luuk voelde ik met 17 weken, dus waarschijnlijk nog een paar weekjes geduld...
En zo zijn er telkens weer mijlpalen, momenten dat het even heel werkelijk wordt.

Ander geweldig groot nieuws is dat mijn lieve tweelingzus ook zwanger is!
Het is zo onvoorstelbaar, zo wonderlijk en ik ben zo gelukkig dat Jael ook grote zus wordt! Rachel is op dit moment ongeveer 7 weken zwanger, dus we schelen ongeveer 6 weken. Jael en Luuk schelen 8 maanden en zijn echte vriendjes, deze kleine wondertjes schelen straks bijna niets en gaan dus echt samen opgroeien!
Het is zo heerlijk om samen te kunnen genieten, ondanks de misselijkheid, samen te klagen over kwaaltjes en plannetjes te maken voor de babykamer!
Ons verlof loopt voor een gedeelte ook samen en daar gaan we natuurlijk mooi gebruik van maken! Veel bij elkaar zijn en samen genieten van de eerste weken!
Voor oma Anneke moet het allemaal nog wel even landen hoor... Straks in een paar weken tijd twee kleinkinderen erbij en twee dochters met een dikke buik!
Aan de andere kant kan ze niet wachten en heeft ze nu een dubbel excuus om weer eens langs die babykleertjes te lopen en zelf van alles te maken!

Wat zijn we dankbaar. Dankbaar dat God leven geeft!

Hallo papa, hallo mama, hallo grote broer!

Vandaag was het dan zover...een spannend moment waarop we ons kleintje weer even mochten bewonderen!
De hele dag was ik al ontzettend misselijk en zelfs vlak voor de echo moest ik nog overgeven. Het moest dus haast wel goed zijn, maar dan nog, het moment dat je gaat liggen en ze gaan kijken is zo spannend!

Gelukkig zagen we al snel een prachtig klein kindje wat heel druk aan het bewegen was. Onbeschrijfelijk wat er door me heen ging toen we de armpjes zagen zwaaien en de beentje zagen trappelen. Hoe klein ook, het is al zo'n echt mini mensje!
Bijzonder was het moment dat ons kleintje het hoofdje naar ons toe draaide en het ene armpje begon te bewegen, alsof het zwaaide! Hallo papa, hallo mama, hallo grote broer, hier ben ik!
Daarna werd meteen wel duidelijk dat het een broertje of zusje van Luuk wordt, het handje ging naar het mondje en ons kleintje begon te duimen(zie foto). Toen ik naast me keek zag ik Luuk bij Tim op schoot zitten, duimpje in zijn mond...

De uitgerekende datum is inmiddels vastgelegd op 9 oktober. Aanstaande zondag ben ik dus 12 weken zwanger.
Wat zijn we dankbaar dat alles er zo goed uitzag en ons kindje zo heerlijk levendig is! Ook de komende tijd mogen we erop vertrouwen dat God het nog verder zal laten groeien en dat Hij erbij is!