De periode na de eerste echo staat helaas vooral in het teken van misselijkheid.
In het begin zijn er nog momenten dat ik me redelijk voel, maar vanaf ruim 7 weken is het echt mis. Ik hou bijna niets meer binnen en ben misselijk vanaf het moment dat ik opsta totdat ik ga slapen.
Alleen als ik slaap, heb ik geen last van de misselijkheid en dus lig ik regelmatig om 20 uur al op bed.
Op een gegeven moment voel ik me zo slap dat ik amper op mijn benen kan staan en spuug ik letterlijk iedereen slokje water wat ik weer probeer te drinken weer uit.
De huisarts stuurt me meteen door naar het ziekenhuis en daar lig ik twee dagen aan het infuus. Helaas doen de medicijnen die ik meekrijg weinig, behalve dat ik er echt helemaal raar van wordt.
De kilo's vliegen eraf en ik ben uiteindelijk 9 kilo lichter als ik me weer beter ga voelen.
Wat me ontzettend bemoedigd zijn de lieve mensen die om ons heen staan!
Familie die belt en bezoekjes brengt. Super lieve vriendinnen die onderling de oppas regelen, eten koken en zo betrokken zijn! Ook op mijn werk is er alle begrip en snappen ze heel goed dat werken nu echt even niet lukt.
Toch is mijn grootste held in deze tijd, mijn lieve man! Hij doet zo ontzettend veel en houdt het hele gezin draaiende. Hij doet boodschappen, kookt, zorgt voor de kindjes, brengt ze weg, haalt ze op, zet ze onder de douche en brengt ze naar bed. En dat alles zonder ook maar iets te mopperen of te zeuren.
Hij doet het gewoon!
Het is moeilijk om in deze weken positief te blijven en te denken aan het kleine wonder waar ik het allemaal voor doe, de misselijkheid is zo overheersend. Maar met al deze lieve mensen om me heen hou ik het vol en kan ik langzaam aan weer gaan genieten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten